Od ponad dwudziestu lat toczy się w Polsce dyskusja na temat lustracji.   Stanowiska stron są ogólnie znane. Końca sporu nie widać.  Nikt jednak do tej pory nie wyartykułował koronnego argumentu: otóż MUSIMY ją przeprowadzić, żeby wreszcie usunąć ze stanowisk tych nielicznych, którzy, powodowani niepojętymi motywami, odmówili współpracy z legalnymi  organami Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Jak długo zamierzamy zgadzać się na to, żeby wśród ludzi szeroko pojętej władzy trafiali się wciąż tacy, którzy nie donosili na kolegów i/lub  członków najbliższej rodziny? Oczywiście nieliczni, ale tu chodzi o zasadę. Dość tego! No pasaran! Niech idą tam, gdzie ich miejsce: na śmietnik historii. Panie i Panowie: DO LUSTRACJI!